Het is de taak van de therapeut de betekenis van dat gedrag en spel te begrijpen. Het kind wordt dan ook zoveel mogelijk vrij gelaten om datgene te uiten wat het voelt, maar het kind moet ook beschermd worden.

Juist een onzeker, angstig of boos kind kent zijn eigen grenzen niet. Ieder kind heeft zijn eigen natuurlijke grenzen en de therapeut heeft de taak deze grenzen te herkennen en het proces binnen deze grenzen te leiden.

Doordat het kind zich vrij kan uiten wordt op symbolische wijze de problematiek geuit. In het begin worden vaak situaties uitgebeeld die een rol spelen in de realiteit.

Maar zeer spoedig verschijnt op symbolische wijze datgene wat het kind innerlijk voelt. We kunnen dan zien dat het kind steeds dieper in zichzelf gaat en een innerlijke situatie zichtbaar wordt.

De innerlijke situatie wordt zichtbaar en in de buitenwereld geplaatst. De therapeut geeft geen oordeel, doch accepteert en volgt het kind hierin volledig.

Pas dan kan de psyche van het kind zelf een verbinding maken met de eigen innerlijke - van nature aanwezige - vermogens tot herstel en groei.

Het doel van de therapie is de gevoelens van zekerheid en veiligheid zo sterk in het kind te laten wortelen dat blijvend een gezonde ontwikkeling op gang kan worden gebracht

Het zandspel, een belangrijk onderdeel van de therapie,is op zichzelf al een vrije en bescherming biedende ruimte, enerzijds door het bijna onbeperkt aantal miniatuurfiguren die ter beschikking staan. Anderzijds door de beperking van de maat van de zandbak zodat het kind (en daarmede het gevoel) binnen bepaalde grenzen zal blijven. De maat van de zandbak (50 x 70 cm.) is precies de maat die past in het blikveld van de mens.

De therapiesessies zijn altijd individueel en duren 1 à 1,5 uur.

PRAKTIJKVOORBEELD Sandplay therapie *

Op een keer zet een kind paarden, honden, bomen en een bakje met water in de zandbak:

Cliënt: 'Ik wilde een woestijn maken maar het is wat anders geworden!"
Therapeut: "Ja, ik zie het, het is wat anders geworden."
C.: "Ik weet niet waarom ik dat waterbakje er in heb gezet, dat doe ik anders nooit en water hoort eigenlijk niet in een woestijn."
T.:"Ja, het lijkt nu meer op een oase."
C.: "Maar ik vind het eigenlijk niet mooi, ik gebruik anders nooit paarden en honden. Het is nu heel anders dan ik verwacht had."
T.: "Wel,je voelt ineens dat je dingen doet die je niet verwacht had. Wie weet, misschien is er nu iets in jou aan het veranderen, wat je niet verwacht had?"
K.: "Ja, dat zal wel, maar toch had ik niet gedacht dat ik zoiets zou maken."
T.: "Ja, dat vind je meestal moeilijk hè? Hoe ga je meestal om met onverwachte situaties?"
C.: "Niet zo goed."
T.: "Maar misschien gaat er nu iets veranderen, misschien is dit het begin van iets nieuws?'

*(fragment videofilm 'Sandplaý' van D. Kalff (1982)